เรื่องมีสาระและไร้สาระ

      ตึกเรียนของฉัน เป็นตึกเก่าแก่  มี 4 ชั้น ชั้นบนสุดจะมองเห็นทั่วบริเวณ โรงเรียน  และ ตึกนี้ คือตึก 13 เล่ากันว่าสมัยก่อนเคยมีครูท่านหนึ่ง วิ่งขั้นบันไดตอนเวลาซักประมาณ 18.35 ซึ่งเป็นตอนที่ภารโรงกำลังจะมาดับไฟ และล๊อกตึก  ด้วยเหตุที่ท่านรักการสอนมากเพื่อที่จะเตรียมงานสอนของวันพรุ่งนี้  ท่านก้าวขึ้นบันไดอย่างรวดเร็ว ขั้นแล้วขั้นเล่า ขั้นแล้วขั้นเล่า ท่านเคยพูดว่าท่านพร้อมที่จะยกชีวิตทั้งชีวิตให้กับการสอน และจริงๆ ท่านเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจล้มเหลว ที่ตึก 13 ห้อง 134 ซึ่งเป็นห้องเรียนศูนย์วิทยาศาสตร์ ติดกับห้องเรียนของฉัน

เรื่องมีอยุ่ว่าบ้านด้วยความเร็วเนื่องจาก เม็ดฝนที่โปรยปรายลงมาไม่หยุดหย่อน ฉันยอมให้ทุกอย่างเปียก ยกเว้น กระเป๋านักเรียนฉันกลับมาถึงบ้านก็เปิดประตูเข้าห้องไป

           "หายไปไหนเนี่ย"

มือของฉันควานหาสิ่งหนึ่ง ซึ่งเรียกว่า รายงาน  มันต้องส่งพรุ่งนี้แล้วนะ ฉันจึงตัดสินใจ ขับรถฝ่าฝนไปที่โรงเรียนอีกครั้ง ซึ่งระยะทางก็ไกลโขเลยทีเดียว

           "พี่เจน พี่จะไปไหนหรอ"

น้องสาวของฉันวิ่งฝ่าฝนมาหาฉัน ซึ่งกำลังจะสตาร์สรถ

           " พี่จะกลับไปเอารายงานที่ห้อง"

ฉํนตอบไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เซ็งๆๆ ทำไมฉันมันคนขี้ลืมอย่างนี้นะ

           "มันเย็นแล้วนะพี่ อย่าไปเลย ฝนก็ตก"

น้องสาวของฉันพูดพร้อมๆกับทำสีหน้า(เหมือน)จะเป็นห่วง

             "ไม่เป็นไร ไปแปปเดียว เดี๋ยวพี่ก็กลับแล้ว"

ฉันก็ขับรถออกมาทันที ก็จะเย็นแล้วนิ

ถึงโรงเรียนจนได้ ฉันเหลือบมองนาฬิกา ก็เกือบจะหกโมงแล้ว

ฉันวิ่งขึ้นบันได ไปที่ห้อง

           "ถึงซะที"

ฉันพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบรายงานบนโต๊ะของฉัน

พรึบ!!!!

ไฟทั้งดึกก็ดับลง ยังไม่ทันที่ฉันจะก้าวออกจากห้อง หน้าต่างก็ถูกปิดด้วยกระแสลมที่พัดผ่าน

สายฝนโหมลงมากระหน่ำ  ฉันพยายามร้องให้ดังที่สุด พยายามดึงสติไว้ ถ้าไม่ลงไปตอนนี้ ฉันคงต้องติดอยุ่ที่นี่ทั้งคืนแน่เลย

ฉันวิ่งลงบันได แบบกระโดดข้ามขั้นบันได

             "โอ้ย"

เท้าของฉันไปสะดุดกับสิ่งหนึ่ง ทำให้ฉันเสียหลัก ฉันมองไปหาต้นตอที่ทำให้ฉันขายหน้าแต่ก็ไม่มีคนเห็นนี่นาเอ๊ะแล้วฉันจะอายทำไม

ฉันค่อยๆก้าวเท้าลงบันไดมาทีละขั้น ทีละขั้น ถึงชั้นที่สอง สายตาของฉัน ก็ไปสะดุดกับบางอย่าง  แล้วฉันก็กรี๊ดสุดเสียงอีกครั้ง  และล้มไปกอง

กับพื้น ฉันหมดสติไป

สิ่งที่ฉันเห็นก็คือ ผู้หญิง รูปร่างไม่ใหญ่นัก ผิวสีขาวแต่ซีดเหมือนไร้ชีวิต ผมที่เปียกน้ำ สีดำ ยาวถึงกลางหลัง ได้ปกปิดใบหน้าของ เธอ เสื้อผ้า

ที่ดูสดใส หากไม่มีผมที่ยาวเปียก และปกใบหน้า เธอ คงจะสวยมาก น่าดู

ฉันฟื้นที่โณงพยาบาล ฉันเล่าเรื่องทุกอย่างให้กับน้องฉันฟัง

แล้วมันก็หัวเราะลั่น

ที่ฉันเจอวันนั้นคือ มันเอง มันก้มเก็บเหรียญที่ทำร่วง แล้วมันขับรถฝ่าฝนตามฉันมา คงหนาวล่ะมั้ง ทำให้ผิวซีด แล้วที่ไฟดับก็เพระภารโรงมา

ยกคัตเอาท์ไฟลง

แต่ที่ฉันสงสัยก็คือ หน้าต่าง กระแสลมที่ไม่แรงเท่าไร จะพัดหน้าต่างให้ปิดพร้อมๆกันได้อย่างไร

เรื่องนี้ฉันไม่เล่าให้ใครฟัง ฉันเก็บเป็นความลับเรื่อยมา จนบัดนี้ ฉันก็ยังไม่รู้คำตอบ....

สนุกไม๊ค๊า เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งนะคะ อย่าคิดมาก ขำๆค่ะ

+ + - -T - -S - -  F - -M - - E va  Sc i i  B - -  R* *